Archive for the 'Mar' Category
Perto da Guarda há umha pequena vila chamada Portecelo. Alí só há umha dúzia de casinhas. Cáseque todas habitadas por maiores.
Só umha pequena distancia separa a costa do monte, isto fai que tenha um clima duro e que as vezes haja umha mesta brétema.
Dende as rochas póde-se albiscar a imensidade do Atlântico. Assim passamos a tardinha do Sábado, coa companha do mar.
E namentres Marcos toca: About a girl de Nirvana.
chuzame - Lingoa proletaria do meu pobo,
eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña;
porque me sai de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ao ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sin raíces
que ao pór a garabata xa nan saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
falar a fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos do lingoaxe,
remo i arado, proa e rella sempre.
Eu fáloa porque sí, porque me gosta
e quero estar cos meus, coa xente miña,
perto dos homes bos que sofren longo
unha historia contada noutra lingoa.
Non falo pra os soberbios,
non falo pra os ruis e poderosos,
non falo pra os finchados,
non falo pra os valeiros,
non falo pra os estúpidos,
que falo pra os que agoantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
pra os que súan e choran
un pranto cotidián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas
de tódolos que sofren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, dóce mágoa das Españas,
deitada rente ao mar, ise camiño...
Longa noite de pedra, 1962. Celso Emilio Ferreiro.
chuzame - Umha rua num porto lonxano do norte. As tabernas estám acuguladas de marinheiros e botam polas suas portas o bafo quente dos borrachos. Gentes de tódalas castes do mundo, cantigas a gorxa rachada, música de pianolas chocas, muito fedor a sebo...
Un marinheiro que fala francês tropeza cum marinheiro que fala inglês. Os dous fan-se promesas de gran amistade, cada um no seu falar. E sem entender-se, caminhan juntos, colhidos do brazo, servíndo-se mutuamente de puntales.

O marinheiro que fala francês e mai-lo marinheiro que fala inglês entram minha taberna servida por um home gordo. Querem perde-lo sentido juntos pra serem mais amigos. ¡Quem sabe se depois de bem borrachos poderam entender-se!
E quando o marinheiro que fala inglês ja nom rexe co seu corpo, comenza a cantar:
Lanchinha que vas em vela,
levas panos e refaixos
pra a minha Manoela.
0 marinheiro que fala francês arregala os olhos, abráza-se ao companheiro e comenza tamém a cantar:
Lanchinha que vas em vela,
levas panos e refaixos
pra a minha Manoela.
i¡A-iu-jú-jú!! Os dous marinheiros eram galegos.
0 taberneiro, gordo coma um ilamengo de caste, veu saí-los dous marinheiros da taberna e pola sua faciana vermelha escorregaron as bágoas. E depois dixo pra si num laído saudoso:
Lanchinha que vas en vela,
Tamém o taberneiro era galego.
Cousas, Alfonso Daniel Rodriguez Castelao.
Esta é umha homenagem aos nossos marinheiros.
chuzame - 










